(کاخ دوک) یا کاخ دوژ، یکی از مشهورترین بناهای تاریخی در ونیز ایتالیا است که به عنوان نماد قدرت، ثروت و هنر جمهوری ونیز شناخته می‌شود. این کاخ زیبا که در میدان سن مارکو (Piazza San Marco) و در کنار آب‌های خلیج ونیز قرار دارد، برای قرن‌ها مرکز سیاسی و اداری جمهوری ونیز بود و محل اقامت دوک (حاکم ونیز) و محل برگزاری جلسات مهم دولتی به شمار می‌رفت.

این بنای گوتیک زیبا که با افتخار در کنار آب‌های شهر ونیز ایتالیا قرار گرفته‌است، شاید به‌ظاهر مکانی غیرمنتظره برای مرکز سیاسی و اداری یک جمهوری بزرگ به‌نظر برسد، اما نمونه‌ای باشکوه و اصیل از معماری ونیزی است.

پشت ستون‌های ظریف و نمای هندسی آن که از سنگ سفید ایستریا و مرمر صورتی کمرنگ ورونزی ساخته شده‌اند، اتاق‌های مجلل دولتی، اقامتگاه‌های خصوصی دوک (حاکم ونیز) و مجموعه‌ای بزرگ از تالارهای شورا، دادگاه‌ها و زندان‌ها قرار دارد.

اقامتگاه رسمی دوک احتمالاً از قرن دهم به این مکان منتقل شد، اگرچه ساخت‌ و ساز بنای فعلی از حدود سال ۱۳۴۰ آغاز شد. در سال ۱۴۲۴، بخشی که رو به میدان کوچک (پیاْزِتا) است اضافه شد و کاخ شکل نهایی خود را گرفت، البته با تغییراتی که پس از چندین آتش‌سوزی بزرگ و بازسازی‌ها ایجاد شد.

با تهیه بلیط معمولی، می‌توانید از حیاط مرکزی بزرگ، نمایشگاه سنگ‌تراشی تاریخی (موزه اُپِرا) در طبقه همکف و بخش اصلی کاخ که شامل اتاق‌های دولتی، زرادخانه، زندان‌ها و اتاق‌های اداری می‌شود، دیدن کنید.

اقامتگاه‌های دوک اکنون برای نمایشگاه‌های موقت هنری استفاده می‌شوند که نیاز به بلیط جداگانه دارند (حدود ۱۰ یورو اضافه). همچنین، اتاق‌های کوچکی که برای بازدید عموم مناسب نیستند، در تور ۷۵ دقیقه‌ای “مسیرهای مخفی” قابل بازدید هستند.

برجسته‌ترین بخش‌های کاخ در طبقات بالایی قرار دارند. از پلکان طلایی (اسکالا دِ‌اورو) با تزئینات گچ‌بری طلایی ساخته‌شده توسط سانسوینو بالا بروید و به اتاق‌هایی وارد شوید که با نقاشی‌های تبلیغاتی زیبا پوشیده شده‌اند.

در تالار چهار در (سالا دِل‌کواترو پورته) که توسط پالادیو طراحی شده‌است، سفیران در انتظار ملاقات با دوک زیر نقاشی‌هایی از جیووانی کامبی، تیسین و تیه‌پولو که فضایل ونیز را به تصویر کشیده‌اند، می‌نشستند.

تعداد کمی از افراد اجازه حضور در تالار شورا (سالا دِل‌کولِجو) که توسط پالادیو طراحی شده بود را داشتند. در این تالار، نقاشی سقفی اثر ورونزه با عنوان “فضایل جمهوری” (۱۵۷۵–۱۵۷۸) ونیز را به‌صورت زنی موبلوند جذاب نشان می‌دهد که عصای سلطنتی خود را مانند یک چوب جادو بر فراز عدالت و صلح تکان می‌دهد. پدر و پسری به نام‌های یاکوپو و دومنیکو تینتورتو نیز در نقاشی سقفی “پیروزی ونیز” در تالار سنا (سالا دِل‌سِناتو)، ونیز را در کنار آپولو، مارس و مرکوری به تصویر کشیده‌اند.

پنهان‌کاری‌های دولت هرگز به این زیبایی نبوده‌اند؛ در تالار شورای ده‌نفره (سالا کونسیلیو دِی دیِچی)، جایی که شورای مخفی ونیز زیر نقاشی سقفی ورونزه با عنوان “جونو که هدایای خود را به ونیز می‌بخشد” نقشه می‌کشیدند، الهه‌ای درخشان دیده می‌شود که سکه‌های طلا را به اطراف می‌پاشد. در بالای شکافی که اتهامات خیانت به‌صورت ناشناس در تالار قطب‌نما (سالا دِلا بوسولا) انداخته می‌شد، نقاشی سقفی “سنت مارک در جلال” قرار دارد.

تالار بزرگ شورا (سالا دِل‌ماجیور کونسیلیو) که در سال ۱۴۱۹ ساخته شد، محل نمایش نقاشی “بهشت” اثر دومنیکو تینتورتو است. این اثر بیشتر از آنکه زیبا باشد، از نظر سیاسی صحیح است: بهشت مملو از ۵۰۰ ونیزی برجسته است، از جمله چندین حامی تینتورتو. در نقاشی سقفی بیضی‌شکل “تقدیس ونیز” اثر ورونزه، که در آن خدایان شاهد تاج‌گذاری ونیز توسط فرشتگان هستند، دیپلمات‌های خارجی و ونیزی‌های موبلوند در بالکن پایین‌تر به تماشا ایستاده‌اند.