به راحتی می‌توان فراموش کرد که فیلم «آیرون من» ساخته جان فاورو در سال ۲۰۰۸، در زمان اکران خود یک ریسک بزرگ محسوب می‌شد.

در آن زمان، مارول هنوز توسط دیزنی خریداری نشده بود، و طوفان موفقیت سینمایی دنیای مارول فقط یک ایده دور در ذهن فاورو بود.

وقتی او ساموئل ال. جکسون را در نقش نیک فیوری به عنوان یک حضور کوتاه (کامئو) در فیلم گنجاند و از «پروژه انتقام‌جویان» حرف زد، فاورو فقط قصد داشت به طرفداران یک چشمک بزند. تا سال بعد که دیزنی مارول را خرید و برنامه‌های ساخت «انتقام‌جویان» را به طور جدی آغاز کرد.

رابرت داونی جونیور در نقش تونی استارک / مرد آهنی بازی کرد و این فیلم نقطه عطفی در کارنامه او شد.

داونی بارها صراحتاً درباره سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ صحبت کرده که دوران اعتیاد شدید او بود و در نهایت در نوامبر ۲۰۰۱ پس از خوردن یک برگر افتضاح (!) به مرکز ترک اعتیاد رفت (اتفاقی که به یک لحظه معروف در «آیرون من» الهام بخشید).

از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸، داونی نقش‌های درخشانی بازی کرد (حتماً «کیش کیش بنگ بنگ» را ببینید)، اما هیچ‌کدام به موفقیت عظیم «آیرون من» نرسیدند.

او پس از این فیلم به یکی از شناخته‌شده‌ترین ستاره‌های جهان تبدیل شد و چهار سال پس از خداحافظی از نقش تونی استارک در سال ۲۰۱۹ (مرگ شخصیت در «انتقام‌جویان: پایان بازی»)، برای بازی در «اوپنهایمر» برنده اسکار شد.

اما پیش از «آیرون من»، داونی برای یک پروژه دیگر مارول در نظر گرفته شده بود.

در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۹ با گیزمودو، پل مک‌گیگان — کارگردان فیلم‌های «شماره شانس اسلوین» و «پوش» — توضیح داد که قصد داشت یک فیلم سینمایی درباره شخصیت دثلاک (Deathlok) بسازد. اگر طرح او عملی می‌شد، رابرت داونی جونیور در نقش این شخصیت سایبورگ مارول بازی می‌کرد.