بازی‌های ویدیویی به طور سرسختانه‌ای در برابر اقتباس سینمایی مقاومت کرده‌اند. دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد، اما یکی از موانعی که به نظر می‌رسد بیشتر فیلمسازان نمی‌توانند از آن عبور کنند، این است که تماشای یک بازی به اندازه بازی کردن آن سرگرم‌کننده نیست.

به نظر دیوانه‌وار می‌رسد، اما من واقعاً فکر می‌کنم چیزی در این گفته وجود دارد…

با توجه به این موضوع، استودیوها در اعتماد کردن به کارگردان‌های مطرح برای ساخت فیلم‌های فرنچایز بازی‌های ویدیویی مشکل دارند.

به نظر می‌رسد کلید ساخت یک فیلم مناسب از بازی ویدیویی، استخدام یک کارگردان تازه‌کار با استعداد بصری و بلندپروازی کنترل‌شده است.

هدف ساخت یک شاهکار نیست، بلکه تنها ارائه فیلمی است که تماشاگران را وادار نکند در میانه فیلم سالن را ترک کنند و خودشان بروند بازی کنند.

اساسینز کرید” که توسط پاتریک دسیلتس، جید ریموند و کوری می خلق شد، با تبدیل کردن شخصیت اصلی خود به یک متخصص پارکور هیجان‌انگیز و قابل کنترل، به یک بازی ویدیویی جذاب تبدیل شد.

بازیکنان ساعت‌ها وقت صرف می‌کردند تا در محیط باز و پرجزئیات سرزمین مقدس در سال ۱۱۹۱ به جست‌و‌جو بپردازند.

دنباله‌های این بازی، قهرمان داستان (که در واقع یک شخص مدرن است و از دستگاهی به نام انیموس استفاده می‌کند تا به اجداد ژنتیکی خود وارد شود) را در مکان‌هایی مانند رنسانس ایتالیا و مستعمرات آمریکایی قرن هجدهم قرار داد. داستان‌ها چندان خیره‌کننده نبودند، اما گیم‌پلی بازی غیرقابل مقاومت بود.

اگرچه به نظر می‌رسید “اساسینز کرید” با حضور تهیه‌کننده‌ای مانند فرانک مارشال و ستاره‌ای مانند مایکل فاسبندر، پتانسیل تبدیل شدن به یک فیلم عالی بر اساس بازی ویدیویی را دارد، اما در نهایت به یک فیلم علمی‌تخیلی جذاب و فوق‌العاده سبک‌گرا تبدیل شد که هرگز خسته‌کننده نیست، اما همیشه هم چندان منسجم نیست.

جاستین کورزل، کارگردانی که در سال ۲۰۱۵ اقتباس برجسته‌ای از “مکبث” با بازی فاسبندر و ماریون کوتیار ارائه داد، در این فیلم نیز تمام تلاش خود را می‌کند تا از نظر بصری جذابیت ایجاد کند و در این زمینه به طور مداوم موفق است.

“اساسینز کرید” فیلمی جذاب برای تماشا است و شاید به همین دلیل باشد که طبق گزارش FlixPatrol، در حال حاضر دومین فیلم محبوب در پلتفرم مکس محسوب می‌شود. اگر از این فیلم خوشتان آمد، حتماً پایان‌بندی جایگزین آن را تماشا کنید.